gaan uitdagingen aan

Op deze eerste augustus van het jaar 2025 ontwikkelen de avonturen van de Zonnewijzertoerist zich van een mager begin via een romantisch kapelletje en een onverwachte ontmoeting naar een uitdaging van de eerste categorie.

Aan de hand van de zonnewijzerplaatjes op de onvolprezen website van Michel Lalos zetten wij vandaag onze route uit naar Annecy-le-Vieux. We rijden eerst iets zuidelijker langs Menthon-Saint-Bernard, want dan kunnen we een aantrekkelijke weg volgen door leuke dorpjes aan het Meer van Annecy. De sfeer is daar feestelijk als aan de Côte d’Azur, maar dan tien keer minder druk.

Aan het begin van de strooptocht in Annecy-le-Vieux wacht ons een deconfiture. De wijk waar het gezochte zonnewijzerduo zou staan is lichtelijk overbevolkt en we wurmen de Renault Captur door rijen geparkeerde auto’s aan beide zijden van de wegen. De bevolking is hier ondergebracht in minstens tien woonlagen tellende woontorens en dat is op zich prima, maar een beetje ruimte tussen de flats zou geen kwaad kunnen. We kunnen simpelweg de auto niet parkeren en dat is voor het eerst sinds we in de Haute-Savoie bivakkeren. 

Michel Lalos vermeldt op zijn website dat we moeten zoeken bij een flatgebouw dat de naam “Cadran Solaire” draagt en waarvóór om die reden een  dubbele pseudo zonnewijzer is geplaatst. Pseudo betekent hier: hij werkt helemaal niet. Het is dus niet zo erg dat we deze overslaan en na enige tobben in het tergende verkeer van de wijk besluiten wij het zoeken op te geven en verder te gaan naar een kapelletje dat iets in Noordelijke richting ligt. Als we daar aan komen blijkt onze moeite niet voor niets.

Op de zuidzijde van Chapelle des Bossons prijkt een, ik zou haast zeggen in subtiele kleuren, geschilderde zonnewijzer. 

Snel parkeren wij de auto. Bij het uitstappen keft ons hondje Bommel zoals gewoonlijk de buurt bij elkaar en van een 50 meter verderop gelegen boerderij komt een vervaarlijk uitziende waakhond poolshoogte nemen. Ik dribbel een beetje surplace en Nicolien neemt de benen in de richting van het kerkje met Bommel aan haar zijde. Dat ligt aan de andere kant van het kruispunt dan de boerderij en bij het kruispunt houdt de hond stil en keert dan weerom blijkbaar tevreden over de bereikte resultaten.

Als ik ook ter plaatse arriveer, is Nicolien al aan het fotograferen. Omdat de muur geen zuidmuur is, maar iets afwijkt naar het oosten, heet de zonnewijzer oostafwijkend. Het devies is: “TEMPVS FVGIT LVX REDIT ” hetgeen zoiets betekent als  “De tijd vliegt voorbij, het licht keert terug”.

Op terugweg naar de auto geen hond meer gezien die ons Bommeltje door de gehaktmolen zou willen halen en wij kunnen dus verder naar het laatste object in Annecy-les-Vieux. Het adres, dat ik van de website haalde, voert ons naar een mooie ruim opgezette wijk met alleraardigste huizen. Als ik ter plekke over de heg heen een foto van de schitterende zonnewijzer maak die enigszins achter een boom verscholen is, word ik scherp in de gaten gehouden door een buurtbewoner die het zaakje zo te zien niet vertrouwd. Weer wegrijdend zien wij dat hij de bewoners van het huis waarschuwt voor ons, die in zijn ogen kennelijk subjecte types zijn. Na de auto te hebben stopgezet meld ik me bij de bewoners en leg in mijn beste Frans uit dat ik lid ben van de Nederlandse Zonnewijzer Vereniging en uit puur enthousiasme voor hun zonnewijzer enkele foto’s maakte. Wij worden door de sympathieke mensen hartelijk uitgenodigd om de tuin in te komen en de zonnewijzer van dichtbij te fotograferen. 

Het blijkt dat de man de zonnewijzer voor zijn verjaardag heeft gehad en dat hij de ontwerptekening helemaal zelf heeft gemaakt. In het tafereel, dat gemaakt is met tegels van geëmailleerd lava, zijn allerlei elementen uit de streek verwerkt. In de zonnewijzer, die een geringe oostafwijking heeft, is een tijdsvereffeningslus aangebracht. De vorm van het geheel is een opengeslagen boek. Er zijn uurlijnen, halfuur-lijnen, equatoriale en solstitiumbogen. De poolstijl is afgesloten met een zon met kijkgat.

De uitvoering is van de hand van een Atelier Acacia. Dit atelier heeft in deze streek al veel zonnewijzers geproduceerd. De eigenaar laat me een boekje zien met vele van deze zonnewijzers. Ik fotografeer het ISBN nummer.

Wat is dit toch weer een leuke ontwikkeling. Als de oplettende buurman ons niet had gemeld bij deze mensen, dan hadden wij hier niet gezellig staan keuvelen. Wij bedanken dit super vriendelijke stel en stappen weer in de auto. Daar besluiten we om straks in Annecy even bij FNAC langs te gaan om het boekje te bestellen. Wie weet kan het nog in de vakantie geleverd worden. 

Eenmaal bij de FNAC aangekomen spreek ik in mijn beste Frans een jonge medewerksters aan. Zij scant de foto van het boek en vertelt me dat ze het kan bestellen en dat het er dan morgen al is. Bingo!
Dit was het eenvoudigste deel van de procedure.
Voor de bestelling moet ze mijn naam weten en dat is hier natuurlijk maar een rare naam. Ik schrijf de naam op een blaadje. Vervolgens heeft ze ook een adres nodig, desnoods ons vakantieadres.
Bedremmeld denk ik: “Wat is ook al weer mijn vakantieadres?”
In de auto weet ik het echt wel en ik rijd er zo naar toe, maar nou weet ik het opeens niet meer. Ik zeg dat ik het op ga zoeken op mijn telefoon. Die heeft geen bereik natuurlijk.
Kon ik tot nu toe volgen wat de vriendelijke verkoopster zei, het volgende klinkt mij in de oren als het prachtige geklater van een helder bergbeekje maar ik snap er niets van. Gelukkig herhaalt ze het in het Engels. Ik moet een QR code scannen waarna ik “op de wifi” van de FNAC ben. Zo gezegd, zo gedaan en inderdaad binnen een minuut kan ik ons vakantieadres melden. De medewerkster wil ook mij telefoonnummer voor als er iets te bespreken valt. Dit schrijf ik ook op voor haar, maar daar ik geen Frans nummer heb, wordt het door het systeem geweigerd. Dan maar mijn mailadres.
Enkele minuten typewerk op de computer maakt de zaak rond en ik kan betalen.

Na het piepje van het betalingsapparaat grap ik tegen haar: “C’etait un enigme.”
Ze lacht: “Bien sur, monsieur.”
Ik weet er nog een: “C’etait un defit.”
Ze lacht weer: “Evidement, Monsieur.”

Ik krijg betalingsbewijzen en de verzekering dat ik mij morgen bij de servicebalie kan vervoegen voor het afhalen van het boek.

Trots als een pauw dat het gelukt is, loop ik de winkel uit.

Geïnteresseerd in zonnewijzerkunde? Kijk eens op de website www.dezonnewijzerkring.nl