in Annecy

In de Haut-Savoi kan het weer snel omslaan. Daarom rijden wij zondagochtend al vroeg naar Annecy.  ’s Middags zou het gaan regenen volgens Buienradar en voor de bui zijn wij graag weer thuis.

De parkeerplaats Parking Courier biedt zeer veel ruimte, want het bovengelegen  Centre Commercial Courier is gesloten op zondag. Het is zó stil in de Parking dat het comfort van gemakkelijk een plaatsje te kunnen vinden in evenwicht wordt gebracht door het discomfort van de halfdonkere stilte. Wij scharrelen langs duistere trappen naar de uitgang en prenten ons die in voor de terugweg.

Ook deze dag zullen we enkele uren wijden aan het op een originele manier doorkruisen van een ons onbekende stad, aan de hand van enkele adressen van zonnewijzers.

Ons eerste doel is Place Notre-Dame, waar anderhalve zonnewijzer te zien zou zijn. Google wijst ons de weg en ons hondje Bommel voegt daar zijn verstoringen aan toe. Als er een grote witte herder aankomt, steken we de straat over en voor loslopende honden gaan we helemaal een blokje om. Naar gezellige mensen op terrassen wil Bommel ons toe sleuren, maar daar gaan we niet in mee. Wauw, wat is Annecy een mooie stad. Door schitterende Franse straatjes zoeken wij onze weg. Wij zijn duidelijk niet de enigen die op het goede idee kwamen om vroeg te gaan flaneren. Arme Bommel heeft last van de drukte.

Toch arriveren wij na een klein kwartier op Place Nôtre-Dame. Meteen valt de fontein op. Onder een granieten obelisk, ondersteund door vier gietijzeren schildpadden, spuiten leeuwen in een groot achthoekig bassin, maar nu even niet want ze moeten zuinig zijn met water.

Ineens zie ik waar ik voor kom: hoog aan de gevel van een hoekpand waar ooit  librairie Granchamp, naar het schijnt, was gehuisvest, maar waar nu op de begane grond brillen lijken te worden verkocht en op de eerste etage een restaurant is gevestigd, prijkt een meridiaan. Sinds hij in 2008 voor de site van Michel Lalos is gefotografeerd heeft de tand des tijds er helaas behoorlijk aan geknaagd. Evenwel zijn een tijdsvereffeningslus en verschillende tekens van het Dierenriem te zien. Hij is echt een verfraaiing, ook al ziet hij er verweerd uit.

In een hoek van het plein is ook nog te zien, maar dan alleen voor de ware fijnproever, een rudimentair restant van een stijl. Op de foto: links boven de P van het gele POCHAT. Dat het ding er mag blijven hangen is verbazingwekkend. Het zal wel komen doordat in het oude centrum van Annecy alleen maar interesse lijkt te zijn voor onderhoud van gevels aan de Rez de Chaussée. De etages erboven worden vaak verwaarloosd. Zo roest een nutteloze stijl langzaam weg.

Wij vervolgen onze weg door steeds drukker wordende straten met een steeds drukker wordend hondje aan de riem. Leuk beest, hij wil met iedereen vriendjes worden. Na een minuut of tien zijn we, na vele supergezellige straatjes te hebben doorkruist bij Les Jardins de l’Europe. Dat is een prachtig park, waar we eerst maar eens genieten van de schaduw. Als we het park hebben doorkruist zie ik de zonnewijzer van verre. Het is een opvallend beeldhouwwerk dat zich bevindt aan het einde van de Jardins de l'Europe, tegenover het Zwaneneiland en het meer van Annecy. Dominant is de stervormige zonnewijzer die er als een kroon bovenop staat.

De zonnewijzer van Annecy werd ingehuldigd op 22 juli 1876. Broeder Arsène, een kapucijner monnik geboren aan het begin van de 19e eeuw, bedacht het 2 jaar eerder. Treurig maar waar, hij stierf 3 jaar later. Het meetinstrument van steen dat hij naliet wordt "De Unieke" genoemd en bestaat uit een sokkel, een voetstuk en een 7-puntige ster.

Om de tijd af te lezen, kijk je naar de schaduw die wordt geworpen door de uiteinden van de takken van de ster. Maar je moet nog steeds weten waar je precies moet zoeken, want er zijn inscripties, nummers, schema's en lijnen op de verschillende vlakken van het monument. Overal zit een verklaring achter en honderd jaar geleden heeft een luitenant van het Franse leger daar al een boekje over geschreven. Het bestand is hier beschikbaar. Ik moet bekennen dat het lezen van dat boekje een studie op zich is en vooral bedoeld lijkt voor geïnteresseerden met een overmaat aan doorzettingsvermogen.

Wij vervolgen onze weg langs de oevers van het Meer van Annecy, zo nu en dan enkele zwanen fotograferend, die er ook van oudsher bij schijnen te horen. We gaan nu echt naar een plek waar weinig toeristen komen: het paleis van de Aartsbisschop. Dat is maar goed ook, want op weg er naar toe zien we dat iemand voor zijn raam een bordje heeft gehangen met de tekst “Arrêtez le bruit du tourisme” wat vertaald kan worden met “Stop het toerisme lawaai”. Zachtjes sluipen we de berg op naar het paleis van de Aartsbisschop. Daar heerst serene rust. Wat een verschil met de heksenketel in Centre Ville. 

Ik sta enige tijd te mijmeren over de reden waarom er aan beide zijden van de hoofdingang zonnewijzers hangen, die alleen lijken te verschillen in tientallige cijfers en Romeinse cijfers. 

Ik kom er niet helemaal uit en we moeten ook nog naar de City Carrefour, die om half een gaat sluiten, en aangezien ook in de zonnewijzerkunde eerst das fressen komt en daarna de moraal, zetten we koers naar de buurtsuper.

Het was een fijne ochtend. De zonnewijzers gaven ons weer een bijzondere tocht door de stad.

Geïnteresseerd in zonnewijzerkunde? Kijk eens op de website www.dezonnewijzerkring.nl