zoeken een Mazziotti
Vandaag zoeken we een Mazziotti. Om het juiste adres te weten te komen heb ik speciaal naar de meester-zonnewijzer-bouwer zelf gemaild. Tot mijn grote geluk kreeg ik ook antwoord. We zijn nu in de buurt van het gezochte exemplaar en plotseling worden wij een object gewaar dat het wel eens zou kunnen zijn.
Vanaf de weg omhoog kijkend naar een appartementengebouw in wintersport-stijl, zien wij op een paal een plank die best eens de onderkant van een zonnewijzer zou kunnen zijn. Weliswaar zouden er nog vele andere dingen kunnen worden verzonnen, maar het adres is juist en de naam van het chalet ook, dus het zou wel raar zijn als het niet de zonnewijzer is die ik zoek.
Ik zucht.
We zijn 25 kilometer over smalle bergwegen gereden, we hebben haarspeldbochten genomen, die we zelf in onze ergste dromen niet verzonnen, we reden vrachtwagens tegemoet die ons nauwelijks ruimte gaven en we vermeden in steile afgronden te kijken. Kortom vandaag overwonnen we uitdaging op uitdaging om het wonderschone skioord Le Chinaillon te bereiken en met name chalet La Grimpe, om daar een zonnewijzer van Tony Mazziotti te bewonderen en nu sta ik er van onderop naar te kijken zonder de zonnewijzer zelf te zien.
“Nou zie ik alleen een glimp van het kunstwerk,” zeg ik.“Gewoon langs de trap omhoog lopen en fotograferen,” suggereert mijn wederhelft. Dat is het zetje dat ik nodig heb.
Als ik de bochtige trap dat naar het appartementengebouw leidt, heb beklommen, kruist een oudere heer, bewapend met Nordic Walking Sticks onder de arm, mijn pad.
“Goedemiddag meneer, kan ik u helpen,” zegt de man, mij vorsend aankijkend.
“Goedemiddag meneer,” zeg ik in mijn beste Frans en nahijgend van het klimmen, “excuses dat ik zo maar uw tuin binnenkom, maar ik zie vanaf de weg beneden dat er voor uw flat een zonnewijzer staat opgesteld, waarvan ik een beschrijving op internet heb gezien. Zou ik die mogen fotograferen?”
De man knikt en maakt een gebaar alsof hij wil zeggen, ik maak wel gekkere dingen mee.
Hij gaat mij voor naar de locatie, ondertussen mij voorbereidend op een teleurstelling: “Malheureusement, il est cassé.”
Met één zijner Nordic Walking Sticks een tak opzij duwend, geeft hij mij ruimte tot fotograferen.
Hij vertelt: “Oorspronkelijk was het een mooi ding, maar dit is wat er van over is.”
“Hij is gemaakt door een echte steenhouwer,” zeg ik.
“Jaja, iemand die veel zonnewijzers voor deze streek gemaakt heeft: Tony Mazziotti.”
Vergeleken met de foto’s die op de site van Tony Mazziotti en de site van Michel Lalos staan, is er inderdaad enige verwering en er is een stuk vanaf gebroken. Maar ik ben toch blij dat ik de foto heb kunnen maken. Het is de eerste Mazziotti, waarvan ik een zelfgemaakte foto heb.
“C’est de rien,” wuift hij en hij loopt weg.
Nadat ik de enorme trap weer ben afgedaald, word ik toegeroepen vanaf het balkon van een hogere etage door een dame met kinderen. In eerste instantie geeft Bommel antwoord zodat ik de vraag niet helemaal meekrijg.
Vriendelijk, maar ook met een zekere achterdocht, herhaalt ze: “Wat kwam u daar doen en kan ik u misschien helpen?” Ik roep twaalf meter omhoog dat ik een zonnewijzerenthousiast ben en dat ik de zonnewijzer heb mogen fotograferen van haar buurman.
“Poe, dat ding?” antwoordt de dame met een wegwerp gebaar. “C’est un erreur.”
Ik verzeker haar dat ik desalniettemin blij ben met mijn foto.
Ze moet er maar eens om lachen.
Wij wuiven elkaar toe en ik vervolg mijn weg.
Ik weet: deze zonnewijzer is zeker geen "erreur", maar een zonnewijzer aflezen is nou eenmaal niet iedereens pakkie-an.
Zo heeft ook vandaag weer het zonnewijzertoerisme mij gebracht op een plaats waar ik anders niet zou zijn geweest.
Reacties
Een reactie posten