genieten van een boek

Enthousiast geworden door de zonnewijzer in Annecy-les-Vieux heb ik bij de FNAC een boekje besteld met werken van de ontwerper en vervaardiger, de Franse cadranier Joseph Auvray. Dit werkje mag ik vanaf zaterdag ophalen. Maandagochtend vroeg vervoeg ik me al bij de afdeling die me afgelopen vrijdag door het behulpzame winkelmeisje is gewezen. Boven de balie staat een term die ik niet begrijp: “Retraite achats”. “Retraite” betekent toch pensioen? De achterwand is verborgen achter pakketjes, dus het zal wel goed zijn.

Een mevrouw achter de balie, die zo te zien in haar leven alles heeft meegemaakt en daar dan ook wel zo'n beetje helemaal klaar mee is, mompelt iets in mijn richting. Ik begrijp haar niet, maar in ieder geval krijgt het opruimen van kratten, waar ze mee bezig blijft terwijl ik bedremmeld mijn kassabon op haar balie leg, geruime tijd haar priorité. Daarna wendt ze zich met een zekere tegenzin tot mij.

“Bonjour Madame,” probeer ik opgewekt, “J'ai commandé un livre. J'ai reçu un e-mail que mon livre est arrivé.” Ik heb me voorbereid, daar zal het niet aan liggen.

Ik ben nog even druk met het tevoorschijn halen van mijn ID-kaart, die volgens de e-mail gevraagd zou kunnen worden alsmede het op mijn telefoon tevoorschijn toveren van de e-mail zelf, hetgeen niet lukt want ik heb geen bereik. Als ik wil vragen of ik “op haar wifi mag”, ligt mijn pakketje al op de balie en is de kassabon al verdwenen in de prullenbak.

“Bonne journée,” lispelt ze met iets van een glimlach, die lijkt te suggereren dat ze van háár journée weinig verwachting heeft.
“Bonne journée,” zeg ik toch maar en ik maak dat ik wegkom.

Het zou me niks verbazen als ik in de afgelopen dagen bij de FNAC de twee uitersten in klantvriendelijkheid heb ervaren. Maar goed, ik heb mijn boekie, daar gaat het om.

Na mij wil Nicolien in het hypermoderne winkelcentrum even neuzen, dus ik krijg de kans om met Bommel ergens een rustig bankje te gaan opzoeken voor een eerste kennismaking met mijn aankoop. Wij richten onze schreden naar een plantsoen tegenover Centre Commercial Courier. Voorzichtigheidshalve doe ik eerste de ronde. In een verre uithoek van het terrein tref ik een op de grond liggende jongeman, die wel eens een bezoek aan de wasstraat zou kunnen  gebruiken. In een ruime omtrek om hem heen zijn stoelen en banken ongebruikt. Halverwege het terrein keuvelen twee jonge vrouwen. Ik zijg neder op een van hardhouten planken gemaakte chaise longue die op geruststellende afstand van iedereen staat. Bommel schuift de schaduw in onder de chaise longue. Daar ligt het vol met peuken, maar dat maakt Bommel niks uit. Hij krijgt een bakje drinken en een handje brokjes.

Na het mooie boekwerkje uit de verpakking te hebben gepeuterd, kan het feest beginnen. Bladzijde na bladzijde komen de door de meester vervaardigde exemplaren voorbij. Ergens in Frankrijk hangen ze aan de muur. De taferelen worden allemaal geschilderd op vierkante geëmailleerde lava tegels.

Daardoor blijven de kleuren jaren lang helder. De kleurstelling associeer ik met de Provence, maar de zonnewijzers hangen ook op andere plaatsen in Frankrijk. 

Het zijn eigenlijk allemaal verticale zonnewijzers voor in meerdere of mindere mate declinerende en inclinerende muren. Een muur declineert als hij niet pal op het zuiden gericht en inclineert als hij “uit het lood” staat. Dat geeft een grote variatie in het lijnenspel en dat is op zich al fraai. Naar instructie van de opdrachtgever zijn er schilderijtjes aangebracht en de motto’s ontbreken natuurlijk niet. Het is een boekje om regelmatig uit de kast te halen en bij weg te dromen. Ik hoop op onze reizen door Frankrijk nog veel van Auvray's  zonnewijzers te zien.

Geïnteresseerd in zonnewijzerkunde? Kijk eens op de website www.dezonnewijzerkring.nl