DE ZONNEWIJZERTOERISTEN

Tijdens mijn studententijd ondernam ik graag met vrienden lange fietstochten rond Utrecht. Meerdere keren deden wij De Bilt aan. Vanmiddag mocht ik de geruststellende vaststelling doen dat, behalve een misplaatst flatgebouw, de Dorpstraat in een halve eeuw tijds niets van zijn charme verloren heeft.  Vanmiddag zág ik de Dorpskerk, waarvan ik me van vroegere bezoeken niets herinner. Maar ja, aan de zuidmuur, die vanaf de Dorpsstraat te zien is, hangt dan ook linksboven de ingang een prachtige zonnewijzer. Om dichterbij de zonnewijzer te komen steken we het kerkhof over dat een desolate indruk maakt. Hier en daar ligt een vergeten grafsteen en tegen de kerkmuur staat een rijtje stenen paaltjes die, naar ik aanneem, overgebleven zijn bij het ruimen van graven. Wat zou het er beter uitzien, als er meer grafstenen te zien waren. Deze indruk staat in contrast met de noordkant van de kerk. Daar liggen meerdere graven en familiegraven die, zo te zien, eeuwen geleden al in gebruik zijn ge...

Over wonen in Zoetermeer schijnt verschillend te worden gedacht, maar ik kan me niet voorstellen dat iemand het Burgemeester Hoekstrapark niet waardeert.  Vanaf de parkeerplaats komen Bommel en ik langs een heuvel het park binnen. Naast een betonnen trap doet een aantal dames gymnastische oefeningen. Discreet passeren wij het sportieve clubje, want wij willen naar boven voor het panoramisch uitzicht. Bommel sjort mij de trap op. Vanaf de top kan ik de zonnewijzer aan de andere kant van de waterplas zien liggen. Verderop, vanaf de uitkijkplaats naar links, staat een watertoren. De heuvel, de watertoren en de zonnewijzer vormen de drie hoekpunten van het park. Het is hier echt mooi.   Wij steken het veldje tussen waterplas en heuvel recht over, dwars door een clubje kynologen die bezig zijn met gehoorzaamheidsoefeningen. Met hun hond, is de bedoeling. Maar meteen rennen de honden naar ons toe om Bommel’s aandacht te vragen. Bommel negeert hen volkomen. De kynologen slaken kr...

Laatst hoorde ik iemand de prijs voor een reis naar Italië met het vliegtuig vergelijken met de prijs die de spoorwegen rekenen. De trein was 40 euro duurder. Tegenwoordig is het “logica” om dan “dus” voor het vliegtuig te kiezen, maar waarom? Als je met de trein reist, ben je dagenlang heerlijk onderweg. Je hebt een fantastisch uitzicht op een voortdurend veranderend voorbij glijdend landschap en je hebt alle kans op een interessante ontmoeting. Daarbij: alleen al het feit dat je voor een treinreis eerst naar een station moet, is al een reden genoeg om voor deze vervoersvorm te kiezen. Van dorpsperron tot Amsterdam Centraal, op een station is altijd wat aan de hand. "Ik zou jarenlang thuis kunnen zitten en tevreden zijn. Ware het niet dat er stations zijn," schreef de oude Oostenrijkse schrijver Joseph Roth. En de beroemde Amerikaanse schrijver William Faulkner wist: "Het station kent alleen vreugde of tranen." De Zwitserse journaliste Lis Künzli bundelde in 20...

Na een heerlijke rustige rit van 400 kilometer door het glooiende Noord-Franse landschap komen wij in Calais aan. We slaan per ongeluk te vroeg af, zodat we een interessante tocht door de volksbuurten mogen maken. Zo zien we Calais ook eens van een andere kant. Uiteindelijk toch aangeland in ons hotel aan de Boulevard des Alliés, blijken we een kamer aan de voorkant te mogen betrekken. Daar zijn we blij om. We hebben zicht op de arriverende en vertrekkende Ferry’s van en naar Engeland en Ierland. In mijn hart blijf ik een kustbewoner en het doet me goed weer die mooie streep blauw tot aan de horizon te zien. Na het avondeten, dat we onderweg hadden gekocht en dat zeer goed heeft gesmaakt, maken we een wandeling over het enorme sportpark dat enkele jaren geleden buitendijks aan de rand van het strand is aangelegd. Het is er superdruk, maar wel leuk. Er wordt gerolschaatst, gebeachvolleybald, gestept, gepingpongd, noem maar op. En dat honderden meters lang. En dan is er ook nog het stran...

De Bleichstraße heeft nóg een verborgen verrassing voor ons in petto. Als we vanaf Kätz Garten onze wandeltocht naar het Bahnhof voortzetten, passeren we een bioscoop die verscholen ligt achter een mooie tuin. Volgens de folder zijn hier zonnewijzers te zien. Zonnewijzers ín een bioscoop? Het lijkt me onaannemelijk dat een producent het publiek naar de bioscoop probeert te lokken met een film over een zonnewijzer. We hebben natuurlijk de verfilming van Maarten ’t Harts “De zonnewijzer”, maar dat was een tv verfilming en bovendien heeft de zonnewijzer hier een weliswaar cruciale, maar korte rol in het geheel. Romans die “De zonnewijzer” heten zijn er meerdere. Een bekende is “The sundial” van Shirley Jackson. In deze detective wordt steeds naar een zonnewijzer in de tuin verwezen alsof het een soort magisch oog is, maar het verhaal zou zich ook hebben kunnen ontwikkelen als dat magische oog een kunstwerk was geweest. Wel een leuk boek trouwens, dat helaas nooit verfilmd is. We moeten ...

In Macon smaken wij het genoegen te overnachten in een privilegekamer. Nee, nee, wij zijn geen kakkers. Het gaat zó: in de kamer die wij hebben geboekt doet de airco het niet. Wij zijn niet zo van de airco, maar bij een buitentemperatuur van 37 graden Celsius en de zon brandend op het raam stellen wij onze principes bij. Na een melding bij de receptie krijgen wij onmiddellijk en ruimhartig een andere kamer toegewezen. Dat wordt bovendien een gratis upgrade naar een privilegekamer. Daardoor liggen er badjassen klaar op het voeteinde van het bed, voor eventueel zwembadbezoek veronderstellen wij. Nou is het een beetje warm om in een badjas aan de rand van het zwembad te gaan zitten, maar het idee is leuk. De badjassen hebben we, inclusief slippers, in de garderobekast opgeborgen. Op de wikkel van de slippers staat in goed Frans “Love me, use me, take me home” en dat geeft dan toch wel weer een Frans “Oh la la” gevoel. Macon hebben we als tussenstop ingelast omdat het zo’n mooi centrum h...

Als we enige tijd over de Boulevard de Brou hebben gereden en na afslag parkeren bij het Parc de Brou, geloven we het wel: we zijn in Brou. Dat is te zeggen: in de wijk Brou van Bourg-en-Bresse. Bij het uit de auto stappen valt de hitte op ons neer: 37 graden Celsius.  Tussen de bomen van het park door zien we het imposante Monastère met de kerk. Onder de bomen is het gras verdord of zelfs helemaal verdwenen.  Om de kerk heenlopend, vinden we op het voorplein een grote zonnewijzer. Deze zonnewijzer is horizontaal.  Vierentwintig blokken van natuursteen vormen een ellips. Op de blokken zijn in Romeinse cijfers de vierentwintig uren van de dag en de nacht gegraveerd, verdeeld in twee reeksen van elk twaalf uur. Deze blokken met cijfers zijn ongelijkmatig verdeeld. De grote as van de ellips is ongeveer tien meter lang en loopt van west naar oost. De kleine as, van noord naar zuid, is ongeveer acht meter lang en is de middelloodlijn van de twee brandpunten. In het midden van ...

Tijdens onze vakantie in de Franse Alpen vinden wij ook zonnewijzers waarlangs de tijd verglijdt, terwijl slechts de muziek van de stilte klinkt. Entremont Gingen wij voor een bezoek aan La Glusaz rechtsaf op de belangrijkste splitsing van Saint-Jean-de-Sixt, de eerste zonnewijzer van déze missie doet ons linksaf slaan een andere berg op. Onze bestemming is een tussen twee bergen in gelegen plaatsje dat dan dus ook maar Entremont is gaan heten. Aan de gevel van de Résidence van de l'Abbaye hopen wij een mooie zonnewijzer te vinden. Ik heb vooraf geen idee wat ik me bij deze Abdij moet voorstellen en wat hoe een Résidence er uitziet. Bij aankomst in het dorp zien we een enorme tegenstelling met La Clusaz in de wijze waarop er met het massatoerisme wordt omgegaan. Waar de wintersport als een stoomwals over het oude Clusaz is heengegaan en het landschap heeft gebracht in een toestand van totale consumptie, zo heeft de bevolking van Entremont er voor gekozen de wintersport toe te staa...

Toen ik vorige week per mail aan meester cadranier Tony Mazziotti vroeg naar de verblijfplaats van twee van zijn creaties, was één van zijn antwoorden “La Clusaz”. Dit antwoord was net zo summier als zijn beschrijving van de locatie van de zonnewijzer waar ik op 3 augustus kond van deed. En een summiere beschrijving van de locatie leidt zelden tot vindbaarheid. Daar zal niemand zich druk om maken, behalve de zonnewijzertoerist. De bergdorpen in deze omgeving hebben een behoorlijke uitgestrektheid. Zeker als ze tegen hellingen zijn opgebouwd, kost het veel moeite er iets te zoeken. Daarbij komt dat zonnewijzers veelal aan de zuidzijden van huizen gemonteerd zijn, die vaak van de weg af niet te zien zijn. De naam van een dorp alleen is te weinig informatie om een zonnewijzer te vinden. Toch zijn wij twee maal naar Clusaz getrokken. De eerste keer omdat we een zonnewijzer wilden zoeken en de tweede keer omdat Clusaz zo leuk is.  Via een goed begaanbare maar voor een Zutphense automo...

Enthousiast geworden door de zonnewijzer in Annecy-les-Vieux heb ik bij de FNAC een boekje besteld met werken van de ontwerper en vervaardiger, de Franse cadranier Joseph Auvray. Dit werkje mag ik vanaf zaterdag ophalen. Maandagochtend vroeg vervoeg ik me al bij de afdeling die me afgelopen vrijdag door het behulpzame winkelmeisje is gewezen. Boven de balie staat een term die ik niet begrijp: “Retraite achats”. “Retraite” betekent toch pensioen? De achterwand is verborgen achter pakketjes, dus het zal wel goed zijn. Een mevrouw achter de balie, die zo te zien in haar leven alles heeft meegemaakt en daar dan ook wel zo'n beetje helemaal klaar mee is, mompelt iets in mijn richting. Ik begrijp haar niet, maar in ieder geval krijgt het opruimen van kratten, waar ze mee bezig blijft terwijl ik bedremmeld mijn kassabon op haar balie leg, geruime tijd haar priorité. Daarna wendt ze zich met een zekere tegenzin tot mij. “Bonjour Madame,” probeer ik opgewekt, “J'ai commandé un livre...